Psychologia rytuałów! Dlaczego drink po pracy to więcej niż nawyk.

„Nie wiem, co lubię”. 10 pytań, po których dobry barman znajdzie Twój idealny cocktail. Część III.

Twój cocktailowy profil. Jaki smak naprawdę jest Twój? Po dziesięciu pytaniach wiemy już o Twoim smaku całkiem sporo. Być może więcej, niż wiedzieliśmy po pytaniu: „Jaki jest Twój ulubiony alkohol?” Bo dobry cocktail nie zaczyna się od butelki, zaczyna się od człowieka! Od tego, czy lubisz gorycz espresso. Czy zapach rozmarynu jest dla Ciebie przyjemnością, czy przeszkodą. Czy wybierasz cytrynę, mango, deser czy sery. Czy podczas podróży szukasz znajomych smaków, czy pierwszego wieczoru zamawiasz coś, czego nazwy nawet nie potrafisz wymówić. Właśnie z takich drobiazgów powstaje cocktailowy profil. Nie traktuj jednak poniższych sześciu typów jak sztywnych kategorii osobowości. Nie są horoskopem i nie mówią, kim jesteś. Mają zrobić coś znacznie bardziej praktycznego: pomóc Ci znaleźć kierunek, w którym warto szukać. Bo możliwe, że przez lata zamawiałeś nie te cocktaile, które najbardziej odpowiadają Twojemu smakowi. A być może przeciwnie. Od dawna instynktownie wybierasz dokładnie to, co pasuje do Ciebie najlepiej. Sprawdźmy.

„Nie wiem, co lubię”. 10 pytań, po których dobry barman znajdzie Twój idealny cocktail. Część II.

Czy zdarzyło Ci się kiedyś wypić cocktail i nagle pomyśleć: „Znam ten zapach…” Może przypomniały Ci się wakacje, dom rodzinny, święta lub pierwsza randka. A może mały bar gdzieś nad morzem, albo drink wypity wiele lat temu, którego nazwy już nawet nie pamiętasz?! W drugiej części pójdziemy o krok dalej! Bo okazuje się, że cocktail wybieramy nie tylko językiem. Wybieramy go również nosem, pamięcią, emocjami, nastrojem i sytuacją, w której właśnie się znajdujemy. Sprawdzimy, dlaczego ten sam cocktail na wakacjach potrafi smakować lepiej niż po powrocie do domu, dlaczego jeden zapach może natychmiast przenieść nas o kilkanaście lat wstecz i dlaczego pytanie: „Jaki cocktail pamiętasz najlepiej w swoim życiu?”, może powiedzieć barmanowi o Twoim smaku więcej niż cała karta alkoholi. A później złożymy wszystkie odpowiedzi razem i sprawdzimy, do którego z sześciu cocktailowych profili jest Ci najbliżej. Bo być może nadal nie znasz nazwy swojego idealnego cocktailu. Ale po pierwszej części jesteśmy już znacznie bliżej odpowiedzi!

„Nie wiem, co lubię”. 10 pytań, po których dobry barman znajdzie Twój idealny cocktail. Część I.

Najtrudniejsze pytanie przy barze. Siadasz przy barze, przed Tobą karta a w niej dwadzieścia cocktaili. Niektóre nazwy coś Ci mówią. Inne brzmią jak tytuły filmów, których nigdy nie widziałeś. Przy każdym kilka składników: mezcal, cordial, shrub, bitter, vermouth, falernum, amaro, infuzja, jakiś syrop, którego nazwy nawet nie próbujesz wymawiać. Czytasz pierwszą pozycję.... drugą i piątą. Wracasz do pierwszej. I nadal nie masz pojęcia, czego właściwie chcesz. Wtedy pojawia się barman .... Co podać? I odpowiadasz zdaniem, które barmani na całym świecie słyszą prawdopodobnie tysiące razy: nie wiem. Zdaję się na Ciebie. A chwilę później dodajesz: zrób mi coś dobrego. I tutaj zaczyna się problem. Bo... co właściwie znaczy „dobre”? Dla jednej osoby będzie to świeże Daiquiri. Dla drugiej gorzkie Negroni. Ktoś inny zakocha się w Espresso Martini. Jeszcze ktoś uzna wszystkie trzy za absolutnie niezdatne do picia i poprosi o coś owocowego, lekkiego i delikatnie słodkiego a każda z tych osób ma rację. Bo smak nie jest egzaminem. Nie istnieje komisja, która po wypiciu Negroni wręczy Ci certyfikat „dojrzałego cocktailowo człowieka”. Nie musisz lubić whisky. Nie musisz rozumieć fenomenu Martini i nie musisz zachwycać się mezcalem tylko dlatego, że pół cocktailowego świata właśnie się nim fascynuje. I absolutnie nie musisz przepraszać barmana za to, że lubisz słodkie cocktaile. Masz lubić to, co pijesz. Tylko najpierw trzeba odkryć, co właściwie lubisz. I właśnie tutaj zaczyna się prawdziwa sztuka pracy barmana.

Cocktaile i wakacyjne romanse — dlaczego lato pachnie limonką?

Lato ma swój zapach. I bardzo często jest nim limonka. Każdy z nas ma takie wspomnienie. Wieczór, którego nie planował. Ciepłe powietrze. Otwarte okna. Dźwięk szkła stykającego się z lodem. Muzyka, która nie przeszkadza, tylko delikatnie wypełnia przestrzeń. Rozmowa z kimś, kogo jeszcze godzinę wcześniej nie znaliśmy. I gdzieś pomiędzy pierwszym uśmiechem a ostatnim łykiem cocktailu pojawia się to charakterystyczne uczucie. Że świat nagle zwolnił. Że jutro może poczekać. Że ten wieczór jest dokładnie tam, gdzie powinien być. To niezwykłe, ale większość naszych najpiękniejszych wakacyjnych wspomnień nie zaczyna się od wielkich atrakcji turystycznych. Nie od muzeów. Nie od plaż. Nie od zabytków. Zaczyna się od ludzi. Od przypadkowych spotkań. Od rozmowy. A nierzadko od baru, który przypadkiem znaleźliśmy, a który po kilku godzinach wydaje się miejscem znanym od lat. Psychologowie od dawna wiedzą, że człowiek nie zapamiętuje przede wszystkim miejsc ale zapamiętuje emocje. To właśnie dlatego po latach nie pamiętamy numeru hotelowego pokoju ani nazwy uliczki, przy której jedliśmy kolację. Pamiętamy natomiast smak pierwszej Margarity wypitej w małym barze gdzieś na Majorce. Pamiętamy zapach mięty unoszący się nad Mojito na kubańskiej promenadzie. Pamiętamy bąbelki French 75 wypitego podczas zachodu słońca we włoskiej Ligurii. Smak staje się kotwicą wspomnień. Jednym łykiem potrafi przenieść nas o wiele lat wstecz. Ale dlaczego właśnie lato? Dlaczego wakacje mają tak niezwykłą moc tworzenia relacji, które czasem trwają kilka godzin, a czasem całe życie? Dlaczego właśnie podczas urlopu ludzie częściej flirtują, częściej rozmawiają z nieznajomymi i częściej pozwalają sobie na spontaniczność? I co wspólnego z tym wszystkim mają... cocktaile? To wcale nie jest przypadek. Psychologia ma na to bardzo konkretne odpowiedzi. Bo wakacje zmieniają nie tylko miejsce, w którym jesteśmy. Zmieniają również sposób, w jaki pracuje nasz mózg. Zmieniają nasze decyzje i nasze emocje. A nawet... nasze poczucie atrakcyjności. I właśnie dlatego lato od dziesięcioleci stało się naturalnym środowiskiem flirtu. Nie dlatego, że ludzie nagle stają się inni. Tylko dlatego, że na chwilę przestają być tymi, którymi muszą być przez pozostałą część roku.